kafamın tası

14.02.11

2011-08-21T16:03:00.000-07:00

25.01.11

2011-01-29T12:30:00.000-08:00

http://english.aljazeera.net/

cep harçlığından regürjitasyona uzanan sancılı yolculuk

2010-12-10T07:45:00.000-08:00

Günlük yaşantımın bir takım hareketlerin bolca tekrarından ibaret oluşundan mıdır nedir, etrafımda pek öyle rastlama ihtimalimin olmadığı beceriler ilgimi çekmiştir. İlgimi çekiyor dediysem, sadece bu garip becerilerin farkına nasıl varılmış olabileceği sorusunu soruyorum. Yoksa "lütfen evde denemeyiniz" uyarısını bugüne kadar dikkate aldım. Yani bir insan evladı gözünü neredeyse yuvasından çıkarabildiğini, litrelerce su içtikten sonra aynı suyu fıskiye gibi ağzından geri fışkırtabildiğini, çekirdek çıtlar gibi cam yiyebildiğini nasıl farketmiş olabilir, bence bu sorular bir yemeğin keşfi esnasında neler yaşanmış olabileceği sorusu kadar mühim. Daha da ileri gidersek, diyelim farketti, sınırları nereye kadar zorlayabileceğini nasıl bildi? O kadar suyu devirdikten sonra hidrolik dengeyi bozup zehirlenmek, aha gözümü bir cm daha ileri pörtleteyim derken göz kılcalını patlatmak, yahut alet edevat yutarken mideden olmak ihtimali nasıl gözden kaçtı? Yahut kaçmadı mı? Bu ölümüne tutkulu süreci hep merak ettim. Kulak kepçelerime ve burun deliklerime hakimiyet konusundaki su götürmez yeteneğimi zorlasam farklı bir varoluş tablosu çizebilir miydim, bunları hep düşündüm.

Derken geçenlerde İngiltere'de yayınlanmış bir programın bir bölümünde Stevie Starr isimli regürjitatörün, kısa gösterisinin sonunda, bu işe nasıl başladığı sorusuna verdiği cevap gözlerimi hafifçe yaşarttı. Stevie Starr küçük bir çocukken cep harçlıklarını saklamak için yutarmış. Tam da o anlarda fonda hayatın sillesi müziği ve birkaç siyah beyaz çocukluk karesi düşledim. Ama olmadı, olamadı çünkü konumuz regürjitasyon.

Regürjitasyon kusma anlamına gelen tıbbi bir terimken, regürjitatörlerin cisimleri yutup, istendiğinde istenilen sırayla çıkarabilmesi ile, hemen herkesin başına gelmiş olması muhtemel mide refleksi, bir gösteriye dönüşmüş. Ve bir zerafet örneği olmasa da fiziki meydan okuma sayılabileceğinden dönem dönem oldukça ilgi çekmiş. 1900'lerin başında The Great Regurgitator olarak nam salan Hadji Ali'nin gösterisi Laurel and Hardy filmi “Politiquerias”*da görülebilir. Sanırım regürjitatörün şanı biraz da ne yutabildiğiyle yürüyor. Öyle ki Great Waldo'nun canlı fare yuttup bir süre sonra canlı çıkardığı anlatılıyor. Böyle olunca da Stevie Starr'ın** ampül, bilardo topu, bozuk para ve çeşitli alet edevat yuttuğu gösterisi çarpıcı gösteri sanatları sıralamamda üst sıralarda yer aldı.

Regürjitatörlerin gösterilerinde bir numara olmadığı, karın kaslarına hakimiyet üzerine uzun seneler çalışma sonucu, bir tür refleks kontrolü olduğu söylenmesine rağmen, izledikten sonra acaba cisimleri tam olarak yutmak yerine yemek-soluk borusu arasında bir yerde sıkışıp kalmasını sağladıktan sonra boğulma sırasında oluşacak reflekse benzer bir tepkiyle (öksürmek) geri çıkarıyor olabilirler mi şeklinde bir beyin fırtınası yaşadım. Ne talihsizliktir ki cisimleri yuttuktan sonra konuşmalarına bir açıklık getiremedim. Mideye inen birşeyin ıslanmadan çıkması esasından yola çıkarak oluşturduğum bu hipotez hayatımın hangi bölümünde ne işime yarar bilmiyorum. Kontrollü deney imkanı da olmadığından, regürjitatörlerin gizemli dünyası karanlık kalacak vah ki ne vah.

* Hadji Ali
** Stevie Starr

Go, çekirgeler ve briket üzerine

2010-12-05T02:13:00.001-08:00

Şu aralar evden dışarı çıkmam için yegane sebep olan Go isimli oyun ile hemhal olmaya başlayınca sanmıştım ki, bir çekirge edasıyla bütün sinir stresimden arınacak, tepkilerimi daha rahat kontrol edebilecek, iç dünyamda çıktığım serüvende kah ağlayacak kah gülecek, ortalıkta kırmadık briket bırakmayacaktım. 4000 yıllık oyun olduğu söylenir, böyle olunca bir ağırlık geliyor insana, fakat geçen gün bir arkadaşla oynadığımız oyundan sonra, edineceğim yüksek konsantrasyonla briket kırma fikrinden caydım. Oyun ilerleyip adrenalin salgısı arttıkça, içimden küçük çocuk yerine sabırsız ve sandığımdan dikkatsiz, hırslı yeşil bir canavar çıkmaya başladı. Bu oyunda mühim olan insanlık diye her seferinde hatırlatmama rağmen öyle olmuyormuş ilk başlarda; yenmek ego okşuyor, yenilmek de insana koyuyormuş. Gerçi bu sefer esir eden, alan kazanan taraf ben olmama rağmen, rakibimin puan hesaplamadan evvel çaktırmadan taşları dağıtmasını anlayabiliyorum.

Bütün bu acemi heyecanı bir kenara bırakırsak, oyundan anladığım bir yok etme derdinin olmayışı. Esir almak bir hamle ancak birincil amaç değil. Oyun için, dengeli güçler (siyah-beyaz taşlar) arasında stratejik bir alan (tahta üzerinde taşların konumu) sahiplenme kavgası diyebiliriz sanırım. Kurallar açık ve basit, fakat hamle açısından ihtimaller çok.

Bu minyatür savaşlar, ilk defa savaş alanında karşılaşan toplulukların birbirini yoklaması gibi, iki insan arasında da bir çatışma ve uzlaşma zemini yaratması açısından değerli gibi. Şu hayatta karşılaşabileceğim durumların bir nevi simülasyonu olması yönüyle, kendimi biraz daha tanımak - kah ağlayıp kah gülerken, taklalar atmak - ve üslupta iyileşme açısından ufak bir faydasını görsem bile, briket kıramamaya razıyım.

Bu arada yazıyı yazarken farkına vardım da, oyunun ilk başlarda fal sistemi olarak kurgulandığı söyleniyormuş, o ağırlık hali biraz gitti.

kötümserim, kötümsersin, kötümser

2010-08-24T14:49:00.000-07:00

Son zamanlarda "kötümsersin" lafını çok sık duyar oldum. Hakları da var. Kendimle ilgili yorumlarım iç açıcı sayılmaz. Alternatiflerim acil durum kolları gibi, en kötü durum dikkate alınarak hazırlanmış paketler halinde. Bir türlü hoşnut olmayı başaramadığım (ki bu konuda kendime kızmayı ihmal etmiyorum) yaşamımı renklendiren tek şey olan hayal gücüm, hayallerimin bile olumsuz taraflarını bulup gözümde büyütmeyi becerdiğimden olsa gerek, sürekli gerçekleşemeyen ürünler vermekten bir gün yorulup işi bırakacak diye korkarım. Başarılarımın genelde büyütülecek bir tarafı yoktur. İyi yönlerimi zayıf ve yetersiz bulurum, kötü yönlerimle mücadele edemeyecek derecede. Etrafıma bakıyorum, iyileşme görmüyorum. İçinde olduğum toplumdan hoşnut değilim. Az buçuk konuşabildiğim insanlarla kısa bir süre eğleniyor, sonrasında kaçmayacaklarını düşündüğüm bir noktada, bana çok tanıdık yüzümü takınıp yine kötüyü konuşmaya başlıyorum. Başaramadıklarım, yapmadığım işler, istikrarsızlığım, kararsızlığım, seçmediklerim, gitmediğim yerler, sürdüremediğim ilişkiler, sevemediklerim, beni sevmeyenler, koruyamadıklarım, konuşmadıklarım, susmadığım anlar, hoşuma gitmeyen eylemler.. Bu tam olarak ne zaman başladı bilmiyorum ama kemikleşmiş bir kötümserlikle yaşamak iyi olmasa gerek. İşte, yine yaptım. Madem öyle, yazıyı henüz kemikleşmemiş kötümserliğin her an iyimserliğe dönüşebilme ihtimali üzerine iyimserlikle bitireyim. Polyannalar ölmesin.

havyanatı habitatında severim

2010-07-25T13:45:00.000-07:00

Geçenlerde yakın bir arkadaşımın evlilik törenine iştirak bahanesiyle, insanı pelteye çeviren sıcağından mütevellit, uzun süre yaşadığım halde uğramayı pek arzulamadığım ender şehirlerden İzmir'deydim. Bir türlü kotarılamayan metro inşaatının bir takım güzergahı zahmete dönüştürmesi dışında çoğu şey aynı göründü gözüme. Dağların tepelerinde harcanan eğitim hayatımı katınca şehri sevmek zor oluyor. Sanırım tek eğlencem, senede bir paraşüt kulesinden kendimi boşluğa bırakmam imiş. Ama konu bu değil.

Nedense İzmir'e ilişkin hafızamda yer eden tek resim; kültürparkın, türüne ayrılmış kısmında ileri geri - sağ sol yaparak, ömrünü insanların her anını izlemesi şansına (!) ererek tüketmiş Asya fili Bahadır. Öğrendim ki yeni bir alan inşa edilmiş, İzmir Doğal Yaşam Parkı diye. İnceledikten sonra, Bahadır ölmeseymiş, 2 adım fazla atabileceği yeni bir yeri olacakmış yey! dedim.

Hayvanat bahçesi fikrinden oldum olası nefret etmişimdir. Hele hele günümüzde, insanların her türlü görsele, bilgiye kolaylıkla erişebildiği bir dönemde, bir çok şehirde bu tahakküm alanlarının hala varlığını sürdürüyor oluşuna anlam veremiyorum. Temelde çok benzer bir davranışı kendi evinde, yedirmek-içirmek, korumak-kollamak, sevmek (?) türü bıkbıklamalar eşliğinde sergileyene, üstelik "ayol yeni koltuklarım parçalanıyor, evim kokuyor, ses oluyor, çiftleşiyor" diye şikayet edene hiç tahammül edemiyorum. "Bu hayvanların zannettiğin şekilde sana ihtiyacı yok arkadaşım, kapatmayıver eve, bak o zaman sorunun şıp diye nasıl çözülüyor" önerisine, "burada ev hayvanlarından bahsediyoruz" cevabı veren dangalakların belli aralıklarla bahsi geçen alanlarda misafir edilmesini tavsiye ediyorum. Sanırım önce bunu çözmek lazım.

Bir çocuğa, vahşi bir kaplanın kafeslenerek dev bir ev kedisine dönmesini izleterek, vahşi yaşamın korunmaya değer oluşunu izah edemeyiz. (Hala bu tür amaçların olabileceği hususunda umut?) Bir takım dangalaklar önerisi makul gelmediyse, belediyeler parayla canlı seyri satmak yerine, bölgenin doğal yaşam döngüsünü korumaya yönelik önlemlere daha fazla kaynak ayırabilir. Adına doğal park deyince; hayvanat bahçesi doğal park olmuyor, olamıyor. İnsaf edin.

anne bak yazıyorum!

2010-07-22T12:06:00.000-07:00

bugün küçük bir kedi yaptım. katlarken kağıt elimi boyadı. videodaki görüntü donup kalınca, her şeyi baştan yapmak zorundayım ve elim yine kirlenecek diye üzüldüm ama yine de koşup hemen elimi yıkadım. bu tür pasaklıklara dayanamam. katlarken çıkan hışırtılar muazzam. muntazam katlamalarımla ne kadar kafiyeli. o sesler sanki kıllı bir tarantulanın konfetiler arasından süzülüşü adeta. yahut kedi köftesinin gündüz şekerlemesinde yapmaya bayıldığı astral koşularına geçmeden evvel ufak tırnaklarıyla iteklediği talaşın çıkardığı hışırtı gibi. geceleri de koşuyor, gözleri açıkken ama, haylaz. bazen bakıyorum gözlerinin tam içine. kıpkırmızı parlayınca korkutuyor beni. tekrar uykuya dalmak istiyorum böyle zamanlar. kendimi telkin ederken aniden iki platipus etraftan topladıkları ufak şeylerle kafamın üzerine baraj yapmaya çalışmıştı bir keresinde. "hey baksanıza yanlış bu yaptığınız, su yok burada" dedim hemen. biri "göl olmuş her yer görmüyor musun salak!" demiş ben duymadım diğeri söyledi. üzüldüm, ne yaptım da kötü davrandı ki şimdi. yumurtadan çıkan memelileri hep sevmişimdir oysa. o an kedi köftesine tekrar bakmak geldi içimden. baktım, kıpkırmızı gözleri yuvalarında yoktu. beni ürperten onlar, o gözler, nasıl anlatsam, her yerdeymiş gibiydi. alıştığım için kan gölü görmekten tiksinmem televizyonla kanıksadığım birşey ama öyle korktum ki anne anne diye haykıracakken, çenemi pılıpırtıyla örtülü olduğu için oynatamıyor olduğumun ayırdına vardım. Böyle kavrayışlar beni kendime getirir. kendimle barışırız. küsmeme bazen izin var. kişisel hak ve özgürlük bunu gerektirir. başka örtülü şeyler girmemeli araya zırt pırt. ben bu zamanlarda pek sevimli olmam. kimseyi yaklaştırmam. şahsen bizzat kendim yalnızlığımla, adeta mayalı hamur gibi taşarım, kabıma sığmam. hamurdan mütevellit herşeyi severim. mıncıklayınca hep başka başka şekillere bürünmesini sanatsal bulurum. ama tekrardan sıkılmam. tutarlı olmuyorsa olmasın, çelişme çalış atasözümü hatırladığımda, kendime bir tokat patlatmışçasına ayılıyorum. yine de kurabiyeleri insancıklar gibi farklı farklı gördükçe sinirlerim oynar. geçmişte oynadı bir iki defa hemen kurabiyeleri tek tek kenarlarından ısırmak suretiyle aynı ebatlarda olmalarını sağladım. cetvelle ölçüyorum yine de insanım, bazen hata yapabilirim. işte böyle bazı zamanlar insanları da kurabiye olarak görmek istiyorum. kafalarına vuruyorum ama bir türlü istediğim şekle gelmiyor inatçı keçiler. hepsini sevgili platipusun.. hm isimsiz bir platipusun duygusal hezeyanlar yaşayabileceği ihtimalini düşündüm. kedi köftesini ismini ben icat ettim. isim koyunca kendimi başka bir coşkulu buluyorum. platiport olsun adı, evet gayet şık. kendi kendime demokratik olmak.. ah öyle hafifletiyor ki beni uçuyorum bazen. platiportun barajının üzerinden uçarken inatçı keçilerin hepsini köprüden geçmeye zorladığım için mi ne, az kalsın yıkılacaktı. adrenalin kalbimi hızlı attırıyor ben de inşaatların birinci katından atlıyorum. eveet yarın kurbağa yapalım birlikte.

11 temmuz

2010-07-10T15:23:00.000-07:00

Bugün 95 Srebrenica soykırımı yıl dönümü.
Hatırlarda kalsın..

I'll let you know when I need you, when I want you

2010-07-06T02:44:00.000-07:00

İstikrar güzel. Kestirilebilir. Keyifler yerindeyken tadından yenmez ilişkiler geliştirip, canlar sıkıldığında kabuğuna çekilmek bahanesiyle aniden taş kesilen insanlardan uzak durmak istedikçe, arayıp buluyorlar. Takla güvercini değilseniz şayet, takla atarak kafamı karıştırmayın, düz durun!

haydi bugün hep birlikte kağıttan ejderha yapalım

2010-06-15T03:59:00.000-07:00

Junko'nun mektubundan çıkan origami kağıtları ve 2-3 minik ejderha beni benden almıştı. Sene 1995, haliyle internetle henüz tanışmışlığım yok, nasıl yapıldığını anlamanın tek yolu var: bir ejderhacık feda etmek. Ettim etmesine de, elde katlanmaktan yıpranarak rengi uçmuş ufak bir kağıt parçasından başka birşey kalmayınca bu iş zormuş dedim, ve her konuda olduğu gibi hevesim pek uzun sürmedi. Kağıt katlama sanatına ilişkin yegane denemelerin uçak, kayık, tuzluk katlamaktan öteye gitmediği bir ortamda kağıt ejderha havalı olacaktı ya, neyse.

Geçen sürede ziyadesiyle beynelmilel hale gelmiş bu geleneksel sanat, hala ilgimi çekmiyor değil.
Akira Yoshizawa; 50.000 üzerinde model üretmiş bu adam, origami sanatının en büyük ustalarından sayılıyor. İpek yolu vasıtasıyla Doğu'nun icadı kağıtla tanışan Batı'nın bu sanatı, İspanyanın fethiyle öğrendiği söylenir. Bugünse, klasik origami kadar - tek parça kağıdın sadece katlanmasıyla elde edilen figürler - , modüler origami - birbirini tekrar eden parçaların birleşmesinden oluşan geometrik figürler - , ve krigami de - keserek biçimlendirme- uygulanıyor. Buyrun birkaç güzel örnek görün.
Sevgili Junko, son olarak sana da el emeği göz nuru bir ejderhacık gönderiyorum. Ne dersin kıvırabilmiş miyim?

balkonik sör vayvır

2010-06-11T15:11:00.000-07:00

An itibariyle saksılarda 9 adet domates, 3 adet biber, 2 adet salatalık mevcut. Çilekten 2. mahsül yakındır. Aç kalmam evelallah.

anestezik durumlar

2010-06-11T14:48:00.000-07:00

Dişçiyi görünce "kanal tedavisi isterim de isterim" sinyalleri verip hedef şaşırttıktan sonra, bir dolguyla sıhhatine kavuşan afacan diş için bünyeye zerkedilen anestezinin etkisi geçmeden hamburgere girişince kendi kendini yemek nasıl oluyormuş uygulamalı olarak gösterdim. Hayır hamburger de gayet lezzetli gelmişti =/

..

2010-06-04T13:52:00.000-07:00

dönüşüm muhteşem oldu mu bilemiyorum

2008-04-13T05:34:00.000-07:00

Uzunca bir süre ihmal etmişim seni ey sevgili kelime uzayım. Geçen sürede kayda değer şeyler olmuştur elbet fakat hafızamdan randıman alamıyorum. Sabahın erken saatinde acıkır acıkmaz penceremi tıklatan iki üç martıyla muhabbetim devam ediyor.

Çöp adam çöp evren

2007-10-15T04:45:00.000-07:00

Bazen düşünüyorum da neden olduğumuz dönüşümün kısa yahut uzun vadeli olumsuz sonuçlarından muaf olabileceğimiz bir noktaya gelmiş olsaydık – mesela galaksinin başka bir gezegeninde yaşamımızı sorunsuz idame ettirirken, dünya gezegeninin karşılığında bedel ödemeden keşfettiğimiz kaynaklarını tüketebilseydik – bugün insanlığın geneline yayılan telaş yersiz mi olurdu?

Telaşımız tüketeceğimiz ömürde yüzleşmek zorunda kalacağımız sorunlara ilişkin öngörülerden mi ibarettir? Gidecek başka yerimiz olmadığından mı endişeye gark oluyoruz? Geride bıraktığımız çöplükten uzaklaşabilecek olsaydık mesele kalmaz mı? Bu türlü pragmatizmin fedakarlık gerektiren çözümler üretebileceği fikrini nedense bir türlü benimseyemedim. Sorun bugün türlü bahaneyle alamadığımız önlemlerin gelecek zamanın mirasçılarını müşkül duruma sokması değildir. Sorun sisteme her müdahelemizde, dahil ettiğimiz, eksilttiğimiz, dönüştürdüğümüz her şeyde, işleyişi anlamamak, denge gözetmemek, gelişmenin sorumluluğunu almaktan kaçmaktır. Olan bitende bu kadar şaşılacak bir durum yok, ekosistemin en mühim kuralı olan geri kazanımı, zahmetinden ötürü gözardı ederseniz, atıverdiğiniz poşetin yarın ayağınıza dolanması normaldir, devletiniz gözetimindeki tesisin atığını filtrelemeyi elzem bulmuyorsa, zehir solumanız normaldir, ülke sınırları dışında hektarlarca filizin kül olması umurunuzda değilse, selden pay almanız normaldir, deniz canlılığının ayrıştırmaya yanaşmadığınız organik dışkınız veya arıtmadığınız kimyevi atıklarınızla giderek tükendiğini görmekten kaçınıyorsanız, torununuzun yediğiniz balığı yiyemeyecek olması normaldir. Milli, coğrafi, politik, ekonomik kaygıların – bütün söz konusu olduğunda bencil zihinsel ürünler - tümünün üzerinde, içinde bulunduğumuz sistem saygıyı hakediyor ve kurguladığımız hiç bir sistemin düşüncesiz eylemlerimize bu denli tolerans göstermeyeceği gerçeği hiç olmadığı kadar keskin. Kendi yüzümüze atacağımız tokatın acısı içimize oturmadan biriken borcumuzu görelim artık. Asıl telaşı ve endişeyi, tokadın şiddetinden çok bir tür mal gibi gördüğümüz evrende hiç borçlanmayacakmış gibi sorumsuzca davranmaya devam etmekten duymak gerektiğini de.

Balık kokusu

2007-07-06T13:55:00.000-07:00

Denize açılıp balık tutmuş değilim. Elime olta almışlığım
da azdır gerçi. Geçenlerde bir fırsatını bulup Kapıdağ yarımadasını çevreleyen sulara açılınca, insanın emekliliği böyle geçmeli işte dedim kendi kendime. Daha ne ister insan yahu? Akşam sakin sulara açıl, karnını doyuracak kadar balıkla evine dön. Geçen zaman zarfında, zihninde ve bedeninde olumsuz ne biriktiyse, bir kısmı kuma bir kısmı da denize karışsın.
Durakladığımız ilk yer pek öyle bereketli sayılmazdı. Acemiliği üzerimden atmak şöyle dursun, ben mani olmayayım diye kenara çekilmeyi düşünmeye başlamışken peşpeşe oldukça süratli iki yunus sürüsü biriki metre ötemizden dalgalara karışınca, tutabildiğim biriki balığın heyecanı, bu etkileyici deniz memelileriyle bu denli yakın olmanın şaşkınlığının yanında hafif kaldı. Balık tutmak insanı enteresan şekilde rahatlatıyormuş evet, üzerine ortam da şahane olunca keyfim katlandı haliyle.
Akşam saatlerinin kimi deniz canlısının üzerinde yaratacağı durgunluk ve sığınma isteğini pekala bildiğimizden, kıyıda mesken tutmuş bir grup kayığın arasına karıştık. Doğru bir hamle, harcadığınız vaktin heba olmaması ve avın tatminkar oluşuyla ödüllendiriliyor. Bazen doğru hamle acemiliğinizi de alıp götürüyor siz farkında olmadan. Şayet üçer beşer tuttuğum balıklar keyfimin yerine gelmesine yetti.
Böylesine sade bir eylemden hatırımda kalanlar; yüzümü hafifçe ısıran rüzgar, deniz ve balık kokusu, ıslak bir şort, huzurlu ben. Pek nadiren oluyor böylesi. Anlatmamak olmazdı.

* fotoğraf Rodolfo Clix

Beynine Bir Kez Hava Değmeye Görsün

2007-04-16T12:21:00.000-07:00

Bir kaç yıl evvel okuduğum ve etkilendiğim bir kitap, Beynine bir kez hava değmeye görsün. Etkilenme sebebim başkalarından farklı olabilir. Ağrı gaddarca bize sarılır kalır notunu düşünmüştüm Ağrı müzesi başlıklı bölümü okurken. Önceleri ağrı ve acı biyolojik lütuftur diye ahkamlar keserken ben, bir daha düşündüm. Evet, teşhis ve iyileşmenin önünü açan birşey, doğru. İnsanı içten içe kemiren şeylere ilişkin bedenin ikazı. Fakat bir bedeli de var. Ağrıyı yahut acıyı yalnız göğüslemek zorunda insan. Gaddarca sarılan ve insanı diğerlerinden ayıran birşey bu. Yakınları da en çok acıtan şey. Müdahil olamamak, paylaşamamak.

Ölümle yüzleştiğiniz anlar , sanırım korkunun kaçınılmaz olduğu zamanlar. Çocukluk dönemine tekabül edince bu, biraz zorluyor insanı haliyle. Ağlamanın pek de kar etmediği, rahatlatmadığı zamanlar oluyor. Suskunlukla birlikte gelen ağırlığın altında ezilmemek, çektiğiniz ızdırabın yakınlarınızı da sarmaması için gereğinden fazla olgunlaşmak oluyor, yaşanılan. Bir hastalığın yaşattıklarını sizden iyi kimse bilemez, yine de merak ediyorsunuz. İçimdeki ne, kafamdaki ne, beynimdeki ne?.. Korktuğumdan sordum, öğrendim. Çocuk yaşta, ilerde çocuk sahibi olabilecek miyim diye sordum, hayatımın geri kalanı nasıl olacak diye sordum, nelerden mahrum kalırım diye sordum. Garip ama böyle. Bu hastalık neyin nesi diye sordum. Paylaşmak istiyorum.

Dandy-Walker Sendromu, literatürde cerebellum (beyincik) adlı beynin denge ve hareketi kontrol eden arka alt bölümünde oluşan doğuştan bozulma olarak ifade ediliyor. Bu bozulmanın neden olduğu yapısal değişiklikler, dördüncü ventrikülde (boşluk) genişleme - ki bu beynin üst ve alt kısımlarıyla, omurilik arasındaki sıvı akışını sağlayan kanaldır - , beyinciğin iki yarıküresi arasındaki alanın bir bölümünün yahut tamamının yokluğu ve kafatasının iç yüzeyine yakın kistik yapı oluşumu şeklinde ortaya çıkabiliyor. Hastalık aniden yahut yavaşça ortaya çıkabiliyor. Semptomlar genellikle kafatasının büyümesi ve motor gelişimde (hareketler) yavaşlama şeklinde. Yaş ilerledikçe kafatası içi basınç artışından kaynaklanan asabiyet, kusma, spazmlar ve beyincik fonksiyonlarının yetersizliğinden ötürü sarsaklık, kas koordinasyonu eksikliği, gözde titreme, kafa çevresinin büyümesi, kafatasının arkasında kabartı, göz, yüz ve boyun sinirlerinde problemler, anormal soluk alma biçimleri gibi semptomlar da oluşabiliyor.*

Tedavide erken teşhis çok önemli. Genellikle hastalığın kendisine müdahele edilemediğinden, mümkün olduğunca oluşan problemler bertaraf edilmeye çalışılıyor. Shunt adı verilen cihaz sayesinde gereğinden fazla biriken beyin sıvısının karın boşluğuna nakledilmesiyle kafatası içi basınç dengelenebiliyor. Fakat yine de basınçla ilgili sorunlar yaratabilecek ortamlardan uzak durmak gerekiyor.

Ender görülen bir sendrom. Hastalığın ender oluşu dışında, erken yaşlarda ortaya çıkması gereken belirtilerin ergenliğe kadar gözlenmemesi de istisnai olsa da mümkün. Tecrübeyle sabit. İstisnai durumun içinde istisna olmak şaşırtıcı gelse de bunu bir tür hediye olarak görmekten hoşnutum. Yoksa onca ağrının ve korkunun travması yakayı bırakmazdı. Yine de unutup karamsarlığa düştüğümde kafama dank ediyor kıymet bilmezliğim. 'Hayat böyle' der ananem. Hayat böyle ve insan yine de alışıyor tüm olan bitene.

* kaynak
Fotoğraflar Mateusz Kapciak, Chris Gander

I love this game

2007-04-09T08:34:00.000-07:00

Kahramanmaraş'ın köylerinden biri.

Alakaya maydonoz

2007-04-07T11:14:00.000-07:00

Heroes adlı dizinin 12. bölümünü bitirdikten sonra bir ara vereyim dediğim sırada, bilinçaltının derinliklerinden hortlayan telekinezi merakının kaynağı neredir acep diye düşünüyordum ki, zincirleme reaksiyon şeklinde gerçekleşen çağrışım seansı yine başladı. Bir baktım ortaokuldaki arkadaşımla muhabbet kuşu alışverişindeyim, o sıralarda vardı böyle muhabbet kuşu popülasyonuna katkıda bulunma sevdası, yumurta alışverişi yapılır, sağdan soldan balkona kaçak muhabbet kuşu konar, acıma hissi had safhada olduğundan içeri buyur edilir, bu döngünün sık tekrarlanmasıyla evde muhabbet kuşu sürüleri uçar olmuştur. Boku pisliği cabası. Esas mevzu neydi? Heh, bu alışverişlerle arkadaşlıklarım pekişirken, sohbeti koyulttuğum bir arkadaşa seneler sonra televizyonda kaşık bükmeye çalışırken rastlamak garip oluyormuş. Sonra dedim yalnız değilmişim demek ki o vakitler, edebiyat dersinin okuma listesine King kitapları eklememle başladı herşey biliyorum. Bükemedi, ama illüzyon konusunda istidatı varmış. Neyse 12. bölümden izlemeye devam.

* Fotoğraf Margarit Ralev

Nebati problemler

2007-04-07T09:59:00.000-07:00

10 yıllık kalkınma planımı, paketlenmiş, kesilip temizlenmiş, doğranmış hatta utanmasak çiğnenmiş halde marketlerde bulabileceğimiz mideden ziyade göze hitap eden tarım ürünlerini tüketmek yerine, mümkünse ufak bir bahçede, mecbur kalırsam balkonu zirai emellerime alet ederek yetiştireceğim bereli, rengi standardlara uymayan, ufak tefek ama taze ve de lezzetli olacağına inandığım sebze ve meyvelerle beslenmeye göre tasarlamaya karar verdim. Caymamak umuduyla notumu alıyorum. Hadi hesabıma göre gerçekleştirebilirsem kendi paçamı bir nebze kurtarmış oluyorum da tarımsal gidişata bakılırsa, tüketenin neyi tükettiğini pek umursamadığı bir topluma doğmuş çocuğun, markette yetiştiğini sandığı meyve sebzenin 'genetically modified organism' kavramıyla hemhal olmamışına erişme şansı oldukça düşük. Vahametten rahatsızlık duyanlar için bir platform var.

* Fotoğraf Francois Carstens

Karalama I

2007-04-07T06:52:00.000-07:00

Aşılması gereken zor durumlarla ilgili teşbihlerde genelde coğrafi yükseltiler tercih edilir. Yoksunluk hissine sebep olan kimse yahut neyse varmak için usanmadan aşılan dağlardır. Oysa her bir zorluk; önünüze çıkan, aşmanız gereken devasa yükseltilerden çok yarıçapları zorluk derecesine orantılı kraterlere benzer. Yerden yükselirken değişen havanın verdiği tazelikten, hafiflikten, üstünüze düşen gölgelerden kurtulurken artan aydınlıktan uzak, dibe doğru yapılan yolculuk, tam da zorluğun doğasına uygun. Aşmak için zeminle buluşmak gerekir. Zirveye benzemez en dip. Giderek karanlıklaşan derinlik ve soğukluk ürpertirken, kaybolan yön hissi insanın kurtulma umudunu örseler. Öyle örseler ki yok edecek gibidir. Fakat diple yüzleşme cesaretini bulamayan insanın yakasını kurtarması zordur. Aydınlık yoksunu patikada, deriyi çizmekten parçalayan dikenlerle debelenir durur. Dibe ulaşmak zordur, dipten çıkmaktan bile. Eşiğin atlanacağı yer. Zorluklar... Atlayana kadar dayanmalı. Parmaklar son bir gayretle yukarıya, bir süreliğine ayrı kaldığınız toprağa battığında geride bırakılan karanlığın, soğuğun, ağırlığın, dikenlerin, tökezlemelerin, acının, nefessizliğin, ağrının açtığı yaralar tazedir ruhta. Yine de ruhun yaması bitmez. Ya da öyle olduğunu umalım şimdilik.

Alacakaranlık kisvem

2007-04-06T10:58:00.000-07:00

söylüyor Akerfeldt, dinliyorum bir kere daha.

Ehh ben

2007-04-05T10:44:00.000-07:00

İnsan kendine hedefler koyup, iki günde bir bu hedeflerden vazgeçer mi? Vazgeçer. Kimisi vazgeçer. Benim gibiler. Maymun iştahlılar. Gerçek seçimlerinde hayal dünyasında seyahat ederken ki kadar özgür olduğunu sanan zavallılar. Habire birşeyleri birşeylere tercih ederken iflahı kesilenler. Birleşmeyin. Dağılın. Mümkünse yok olun. Zaten bir varlık gösteremediniz henüz. Bıktım ben yahu.

...

2007-03-30T05:56:00.000-07:00

Hırs iyi mi, kötü mü bilemedim bu aralar. Sivrilikleri törpüleyeyim derken, hayati motivasyonu da odunun talaşı gibi silip süpürüyor olabilir miyim? Kafamın içinde somutlaşmayı bekleyen fikirler cirit atarken, ortaya elle tutulur birşeyler çıkaramamak benim kabahatim. Yaşadığım onca seneden sonra bireyin mülkiyet hırsının, üretme hevesini sessizce yakıp yıkan zehrini görmezden mi gelmeli? Hiç birini istemiyorum, en ufak istek dahi yok..
Toplum denilenin önerdiği yaşamları yavaş yavaş benimsemekten korkmak uyumsuzluk belirtisi mi? Doğum öncesi çekilen ızdırap mı bu kafa karışıklığı, kestirmek mümkün değil. Bir doğum olacağından bile şüpheliyim. Tüm bunları düşünüp dururken zaman, atmam gereken adımlardan çalıyor mu? Evet çalıyor, öyle olmasaydı şu an hissettiğim mutluluk olurdu ve huzur.
Bu tedirginlik, sürdürülmesi gereken yaşam konusunda ahkam kesenlerin gözlerindeki acımadan mı?Sanmıyorum, aksine inadına yapamadıklarımdan.

Zifir

2007-03-28T08:49:00.000-07:00

Sadece bir hayalsin
Yüreğimin düşmanı
Aniden ve acımasızca
Yaralar yaratırken
Arkası kesilmeyen
Öyle güçlü ve vakarsın ki
Bilir gibisin
Tek yolunun kurtulmamın
Yüreğimi söküp atmak olduğunu
Bir hayvan gibi, zayıf ve ürkek
Kapanıma çaresiz boyun eğmişim
Sadece bir hayalsin
Hiç var olmadın
O halde kendime eziyetim niye?

2005

Kafatası matkap benzeri aletle delinirken kafanın içi festival alanıdır

2007-02-24T14:14:00.000-08:00

Cesaret hapı yutmak yeterli, gerçekle yüzleşme hapıyla yutulacak ki ne olup bittiğini anlamak ve anlamamak birbiriyle karışacak. Ufacık hap. Mavi ya da pembe renkli emin değilim. Nedense üşüme problemine çözüm olmuyor. Işığı gözlerimi kamaştıran koridorda beklerken yere basmayan ayakların yerçekimine karşı koyamadığını farketmek üşütüyor biraz. Kapıdan giriyorum içeri. Uyutulmak yok, acıdan arınmış sabit bedenimde az sonra açılacak yarayı düşünmemeye çalışmak. Gözlerimi kapatırken yeşil örtünün altında sıklaşan nefesimi kontrol etmeye çalışıyorum, gözler sıkıca kapalı. Açtığımda kötüce rüya sona erecektir. Başka şeyler düşün. Başka şeyler. Başka zamanlarda kafamın içine üşüşen düşüncelerden kurtulmaya çalışan ben, şimdi o düşüncelerden medet umuyorum. Belki gerçeklikten kaçabilirim. Yok.. Olmuyor.
"Başlıyoruz, hazır mısın?"
O nasıl soru? Nasıl hazır olayım? derken kafamdaki gülerek, ağzımdan 'evet' çıkıyor. Kafa derisi neşterle buluşurken bana ait olmayan kauçuk parçasının kesilişini dinliyorum. Hissettiğim bu, evet. Kauçuk gibi o şey, benim değil.
Aptal! Kafa derin o kauçuk. Yarı uyuşmak.. Yüzüme değen örtünün yavaşça ılık sıvıyla buluştuğunu hissediyorum. Karanlık her zaman kötü değilmiş.
"Nasılsın?"
'İyi..'
İyi. Az sonra adını bilmediğim delici alet çalışmaya başlar başlamaz daha da iyi olurum. Kafatası delinirken kazalar olur bilirsiniz. Neyse ki bu ihtimal gelmiyor aklıma. Buyur ettiğim düşüncelerin arasına ilişiverse pek hoş olmaz. Sıvıyı yüzümde hissediyorum, kokuyu alıyorum, madenimsi koku..
Kafamın içinde yankılanan ses kesiliyor ara ara. Kemik en sağlam organik madde evet, tanıklık edebilirim.
"Biliyorum zor ama dayan olur mu, az kaldı."
Az, ne göreceli laf ama. İzafiyet. Hayatımın ne kadarlık kısmı orada geçti bilmiyorum. Oldukça uzun bir zaman sanırım. Beynimin odalarında sessizce dolanıp duran renksiz sıvı hareketleniyor, opak maddeyle buluştukça. O buluşmadan oluşan ses, alabildiğine tiz. Kulak çınlaması. Kafa çınlaması. On, dokuz, sekiz.. iki, bir. Bir daha geri say.. bir daha..
"Nasılsın?"
Bayılmam, söz.

Kalan son kuvvetimle soruyorum: 'daha ne kadar sürecek?'

Gözlerimi açtığımda parlayan güneş gözümü alıyor. Ne güzel gün. Sanırım o zamana kadar yaşadıklarım içinde en güzeli.

Bitti mi? Emin değilim.

96' ortaları.